Een plek zonder oordeel

Op de foto zie je een spreuk van de dichter Rumi die boven de trap hangt bij ons. Mensen die op retraite zijn geweest hebben hem vast al eens gezien. De spreuk lijkt te gaan over het oordelen richting anderen, maar net zo belangrijk is het oordelen richting je zelf.

Tijdens stilte-retraites komen we vaak mensen tegen die gevoelens of gedachten ervaren die ze liever niet willen. Het “verkeerde” gevoel, zoals onrust, irritatie, weerstand, vermoeidheid of verdriet. De “verkeerde” negatieve gedachten. Ik ken die weerstand. Ik had er veel last van toen ik depressief was en last had van een burn-out. Ik wilde daar helemaal niet zijn! Ook ken ik dit van lichamelijke klachten die ik niet wil ervaren, zoals een beknelde zenuw, de afgelopen 3 maanden.

Maar wat als we die gevoelens en gedachten niet veroordelen, maar er gewoon mee zijn? 

Toen ik Marcel zes jaar geleden leerde kennen, ontdekte ik wat het betekent om zonder oordeel te zijn. Of liever gezegd…hoeveel oordelen ik eigenlijk had. Marcel oordeelde nauwelijks, maar was in plaats daarvan verbaasd en/of nieuwsgierig. Waar ik iets stom vond, of iets afwees, ging hij er met aandacht naar kijken. Dit blijkt een super-kracht te zijn, die ik de afgelopen jaren steeds beter ben gaan beheersen. Geen afwijzing, geen oordeel, zelfs niet op dingen waar ik mezelf op veroordeel. Maar met alle aandacht naar je eigen ervaring. Wat een inzicht geeft dat! 

Er ontstaat iets bijzonders als er geen oordeel is van een ander. Elk oordeel dat je dan nog voelt, komt uit  je eigen mind voort. Vrijwilligers ontdekken dit meestal de eerste dagen dat ze bij ons zijn. Omdat wij geen voorschriften, pauzetijden of regels hebben komen ze snel bij de vraag: doe ik het wel goed? De bewustwording van deze stem en het vertrouwen op de eigen inschatting of dingen goed zijn, is elke keer weer een bijzondere en ontroerende stap. Hoe fijn is het als je weer vertrouwen krijgt in je eigen gevoel of iets goed is. Dat je je best gedaan hebt en het resultaat is wat het is. 

Het kan ook heel confronterend zijn. Wat nu als je helemaal toelaat dat je geen zin hebt. Dat je laag in je energie zit. Dat wat je doet niet blijkt te passen bij wie je bent. Dat je een groot deel van je leven iets gedaan hebt wat je niet prettig vond. En wat doe je dan als je je daar bewust van bent geworden? 

Niet-oordelen. En dan vooral je zelf niet veroordelen. Het is een verrassende stap in bewustzijnsontwikkeling…  vrede leren sluiten met wat er is. Wees lusteloos. Wees geirriteerd. Wees moe. Wees verdrietig of hulpbehoevend. Uit het, zonder er een drama van te maken.  Ik vertel het aan Marcel, ik ken ook iemand die het verteld aan “de Heilige Geest”. Geef je gevoelens de ruimte en observeer hoe ze zich ontwikkelen en veranderen. In totale acceptatie kom je bij wat je gevoel je wil laten zien.  🌱

Rumi’s plek is een plek zonder oordeel. We doen ons best om de Maanhoeve zo’n plek te laten zijn. Voor onszelf en voor iedereen die bij ons verblijft. Een zachte, liefdevolle, veilige plek.  ✨

In liefde,

Jerien