Steven is zenleraar en sportcoach. Hij kwam onlangs bij ons op de Maanhoeve als begeleider van een Zen-retraite-weekend en ik vond het inspirerend dat hij meditatie en sport combineert. Daar blijkt een bijzonder verhaal achter te zitten. 
Hoe kwam je in aanraking met meditatie?
Als kind was ik fan van Michael Jordan. Die beroemde basketballer. Ik vond hem geweldig. Hij bleek niet alleen een fantastische sportman. Hij mediteerde ook. Daar is het eerste zaadje geplant bij mij.
Later in mijn leven werd meditatie noodzaak. Ik had zo’n drukke geest dat het op school niet lukte. De lagere school ging nog. Met hoogopgeleide ouders en een slimme zus waren er hoge verwachtingen. Maar ik kon mijn aandacht bijna nergens bij houden. Als ik zelf ergens in geinteresseerd was lukte dat wel en daardoor dachten mijn ouders of leraren wel eens dat het onwil was. Maar het lukte gewoon niet.
Het zat me echt dwars in mijn leven. Ik heb fanatiek geroeid, had een leidinggevende baan en steeds weer gingen er dingen mis door mijn gebrek aan aandacht. Ik was niet goed afgestemd op mijn omgeving. Reageerde bijvoorbeeld te heftig in situaties waardoor mijn bijdrage het niet bepaald beter maakte. De mensen om mij heen waren best geduldig, lieten me leren van mijn fouten, maar ik zag zelf ook wel dat er iets anders moest gebeuren. Toen ik 20 was ben ik bij Zen.nl in groningen een meditatie-cursus gaan doen. Dat was heel concreet en praktisch, helemaal niet zweverig. Ik gaf mezelf 3 weken.
Na 3 weken voelde ik inderdaad een heel klein beetje meer rust in mijn hoofd. En toen besloot ik dat dit mijn pad was voor de komende tijd. Ik was het zo zat dat ik meteen maar besloot om er minimaal 10 jaar mee door te gaan.
En ben je daar van je onrust afgekomen?
Ik ben er achter gekomen wat er onder zat.
Het klinkt wat schokkend, maar ik ben als 8 jarige in mijn achterhoofd geschoten door een iets oudere buurjongen die psychotisch was. Dat was te groot om om op dat moment mee te dealen, dus dan wordt het een verhaal dat je “gewoon” aan mensen verteld, zonder er veel bij te voelen. Er ontstond ook een bizarre situatie, waarbij ik die jongen na die gebeurtenis “gewoon” op straat tegen kwam en we elkaar “gewoon” begroeten. Als je er nu op terugkijkt heeft mijn hele systeem natuurlijk in de alarm-stand gestaan, maar dat drukte ik weg. Ik heb toen geleerd om vooral niet in contact te zijn met mezelf. PTSS zou je het nu noemen.
Na een paar jaar bij Zen-Groningen kwam dit plotseling naar boven bij een meditatie. Mijn nek en rug schoten helemaal in een kramp. Ik kwam toen op een diepere laag in contact met die traumatische ervaring als kind. Later zag ik ook op foto’s hoe mijn hoofd en nek altijd naar voren stonden. Het zat gewoon opgeslagen in mijn lichaam. Ik heb daarna vrede kunnen sluiten met de realiteit dat iemand mij wilde doden. Dat dit gedrag ook bij het menszijn hoort. Dat is heel transformerend geweest.
Later zag ik hoe angstig ik in mijn jeugd geweest ben. Sociale angst. Ik had dat op het moment zelf niet door. In pauzes ging ik altijd “nuttige dingen doen”, op de fiets boodschappen halen bijvoorbeeld. Ik heb wat afgefietst. Nu zie ik wel dat ik onbewust gewoon doodsbang was om in contact te gaan met anderen. Later kreeg ik andere manieren om daar mee om te gaan. Een zelfverzekerde en daadkrachtige houding bijvoorbeeld. Heel nuttig in de sportwereld. Ik zag mezelf hierdoor ook helemaal niet als angstig of onzeker, dat besef kwam later pas, toen ik meer inzicht kreeg in mezelf.
Als ik nu alles bekijk zie ik hoe ook mijn onrust voortkwam uit angst. Ik ging maar dingen doen om niet te voelen wat er in mijzelf gebeurde. Als je mediteert gaat het daar natuurlijk om, dan ben je juist wel actief aanwezig bij datgene wat er in je gebeurt. Ook als dat onprettig is.
Hoe geef je dit door in je leven?
Ik ben een sportman en vind het heel mooi om meditatie en sport bij elkaar te brengen. In sport kom je ook onrust, agressie en frustratie tegen. Ik heb daar zelf veel over geleerd en kan dit nu doorgeven. En het gaat er niet om dat sporters vredig en liefdevol worden. Dan wordt het niks. Maar het gaat wel om aanwezig zijn bij wat er gebeurt. Bij agressie, frustratie, angst. En dat niet richten op de scheids, je medespelers of je tegenstander, maar het omzetten in jezelf. Sporters houden van de praktische uitvoering, willen gewoon weten hoe ze hun mindset kunnen verbeteren en beïnvloeden. En daar help ik ze bij met meditatie. En nu weet ik dat het niet langer gaat om de rust die meditatie creëert, maar vooral om de zelfexpressie die uit die rust tevoorschijn komt.
Secure Checkout
Fast Shipping
Easy Returns
